How I met Helga – Wie ich die Helga entgegnet habe – deel 4

Met een ruk trok ik de deur van de telefooncel open.
De hoorn hing erbij zoals ik haar had achtergelaten, vlak boven de granito vloer.
Langzaam tollend aan haar krulsnoer.
Gehaast en opgelucht gooide ik het telefoontoestel vol muntjes.
Een boodschappentas vol toekomst.

Ik pakte de hoorn op.
Warm. Warm nog. Er kwam een licht gesnurk uit de speaker.
‘Helga?’, zei ik zacht.
‘Helga. Ben je daar?’ Ik realiseerde me dat het een stomme vraag was, want ik hoorde haar regelmatige ademhaling vlak bij m’n oor.

Opwindend wel. Ik besloot een tijdje te blijven luisteren.
Met m’n hand over de hoorn gooide ik zachtjes muntjes in het het apparaat.
Hoe zou dit heten? Ecouteurise? Het was in ieder geval geen gemaakt gehijg….

Hoe lang zal ik daar gestaan hebben? Het werd langzaamaan weer licht.
Helga’s gesnurk werkte begeisterend.
Ik was moe.
Het liefst was ik in bed gaan liggen en had ik de hoorn tegen m’n borst gedrukt.
Maar zelfs gaan zitten was niet mogelijk. De vloer was koud, de cel was krap.
Ik kreeg er een slaapbeen van. Om de haverklap moest ik opstaan om nieuwe muntjes in het apparaat te gooien.

Ik leunde tegen de zware deur.
De kerkklok aan het einde van de straat sloeg vijf.
Helga snurkte rustig door.
Aan de ander kant van de lijn kraaide een haan.
Ik hoorde gestommel. Daarna Helga’s slaperige stem:
‘Janus? Janus? Ben je daar?’
‘Ja Helga, ik ben er nog. Heb je kippen?’
‘Nee, ik heb een haan. Hoe laat is het?’
‘Het is net vijf uur geweest.’

‘Oh sorry, dat ik in slaap ben gevallen, dat is niet echt professioneel. Verzeihung.’
‘Geeft niet hoor. Ik snap het wel, ik ben zelf ook erg moe.’
‘Zullen we anders maar gaan slapen zo?’
‘Ik heb nog een kwart zak muntjes over.’
‘Oh, oke. En daarna?’
‘Daarna is het op.’
‘Dan kun je niet meer bellen?’
‘Nee.’
‘En ook niet meer naar de boulevard?’
‘Nee, ook niet. Nou ja, niet om te kijken in ieder geval.’
‘Heb je dan helemaal geen reserve-potje meer?’
‘Ik heb nog een verzameling oude munten.
Talenten, shekels, drachmen, sestertiën.
‘Passen die dan in de kijkers?’
‘Somige wel. Somige niet, die heb ik bijgevijld.’
‘Oke.’

‘Maar zou je dat niet zonde vinden van je muntenverzameling?’
‘Ja, ach… Het is maar geld. Oud geld.’
‘Ja dat is zo. Nou, dan blijf ik nog even wakker tot je zak op is, oke?’
‘Oh, dat is heel vriendelijk van je. Mag ik je dan nog wat vragen?’
‘Ja natuurlijk, dat heb je wel verdiend.’
‘Oke.’ Zou ik een keer door je kijker mogen kijken?’
‘Nou, dat is wel een héél intieme vraag.’
‘Ja sorry. Het was ook zomaar een vraag.’

‘Hé gekkie, je hoort me toch geen ‘Nee’ zeggen? Wie weet.’
‘Echt? ‘
‘Ja, echt, wie weet… Maar ik wil er wel een nachtje over slapen. Het is een leuke vraag.
Zoiets heeft een klant me nog nooit gevraagd.’
‘Ik ben natuurlijk niet zomaar een klant, ik ben een jarige klant.’
‘Ja, dat weet ik. Bel me morgen maar, voor zonsondergang.
‘Goed.’
‘Maar ik beloof niets.’

‘Oke, ik bel je. Moet ik wel even m’n muntenvezameling uit de opbergmapjes halen.’
‘Is je zak dan al leeg?’
‘Bijna. Ik kan de bodem zien.’
‘Oke, nou slaap lekker dan.’
‘Ja, jij ook. Slaap lekker. Tot morgen.’
‘Tot morgen.’

Advertisements
This entry was posted in Verhalen in delen and tagged , , , . Bookmark the permalink.

13 Responses to How I met Helga – Wie ich die Helga entgegnet habe – deel 4

  1. Rob Alberts says:

    Wat een verhaal, ik blijf aandachtig lezen!

    • Vogel-vrij says:

      @Rob
      Ik hoop dat Helga en ik je aandacht vast kunnen houden.
      Het ligt echt niet aan Helga, ik schrijf gewoon erg langzaam.
      Blaim the Drentish Drought 2011.

  2. heb je kippen? Nee heb een haan…

    dank voor weer een geniaal deel van dit verhaal 🙂

  3. Gehannes says:

    Dit verhaal bevestigt gelukkig mijn vermoeden dat je in een telefooncel niet betaalt voor een gesprek, hoe zou dat immers kunnen , woorden zijn voor alles en voor niets, maar voor de ambiance.
    De bedompte geur van stilstaand stikstof, muffe deo, bakeliet en verfrommelde cijfers en lettertjes uit de telefoongids. Zeldzaam.
    De snurkende klanken slechts als gratis achtergrondmuziek.
    Ik zou er mijn gehel postzegelverzameling voor over hebben om die geur nog eenmaal in te mogen snuifen, de ambiance te mogen proeven, met of zonder Helga.
    Ghijsa

    • Vogel-vrij says:

      @Ghijsa
      Jouw postzegelverzameling? Ruilen tegen een snuif telefooncel?
      Als ik nog zo’n PTT-tijd-capsule zou weten te staan, zou ik je aanbod zeker overwegen.
      [Zit er een ongestempelde uit Taka Tuka Land tussen?]

  4. Wille says:

    bijgevijlde sestertiën… ahha, zo doe je dat..

  5. Blij dat ik je n mailtje stuurde, kom ik ook weer bij jou terecht. Heerlijk die compleet maffe dialogen. Ik geniet van t krulsnoer en de haan:)

  6. Sanne Burger says:

    Bij mij verschillende hanen bij de buren. Die beginnen voor zonsondergang te kraaien en gaan daar zo’n beetje de hele dag mee door. Als ze zin hebben. Dus dat Helga wakker wordt wanneer een haan een keer kraait lijkt me stug. Verder voel ik me uitgedaagd/uitgenodigd/gedwongen/genoodzaakt mijn leestempo te vertragen – moeilijk!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s