La femme fantôme – deel 1.6 Poezie

Deel 1.6 Poezie
 
Twee keer ging ons gesprek niet door
De eerste keer had ze griep, de tweede keer was het vanwege familie-omstandigheden.
 
Ze zat aan haar koffie, en zag er moe uit.
‘Gecondoleerd’, zei ik op goed geluk.
Ze keek me vragend aan.
‘Familie-omstandigheden’, zei ik.
‘Ik ben vorige week vrijdag getrouwd’, zei ze.
Onwillekeurig strekte ze de vingers van haar linkerhand.
‘Zilver?’
‘Witgoud.’ Plotseling realiseerde ze zich dat ze geen vriendin tegenover zich had, maar een patiënt.
Ze vouwde haar handen voor zich op tafel.
‘Wat leuk voor je’, zei ik. Was je in het wit?’
‘Creme’, zei ze, en roerde in haar koffie.
 
‘Is Anna ooit getrouwd geweest?’
‘Niet dat ik weet’, zei ik. ‘Ze heeft wel veel relaties gehad.’
‘Ja?’
‘Tientallen.’
‘Oke.’
 
‘Wie is er bij jullie eigenlijk over begonnen?’
‘Daar zijn de meningen over verdeeld.’
‘Was het een reden om van mening te verschillen?’
‘Nee. Nee, het enige wat ik zeker weet, is dat ik op een dag een kaart van haar kreeg.
Een foto van Araki. Uit een boek geknipt en over een ansichtkaart heen geplakt.
Wat doet dit met je?”, dat was het enige wat er op stond.’
‘En wat deed het met je?’
‘Van alles.’
‘Wil je er iets over vertellen?’
‘Een andere keer misschien.’
‘Oke’
 
‘Je vertelde dat Anna goed kon schrijven. Wat was daar zo bijzonder aan?’
‘Ze schrijft onwaarschijnlijke gedichten. IJle taal.’
‘Publiceerde ze?’
‘Ja, af en toe. Op het internet. Ze had een weblog.’
En haar kookboeken natuurlijk. Heerlijk.
Maar ze schreef vooral in haar dagboeken.’
‘Die zijn nooit gevonden.’
‘Dat heb ik begrepen. Mijn boerderij is twee keer overhoop gehaald.’
‘Liet ze je er wel eens in lezen?’
‘Nee, ik weet niet eens hoe haar dagboeken er uitzien.’
‘Maar ze bestaan wel?’
‘Ja, ze bestaan wel. Ze mailde me wel eens een ingescande pagina.
 
‘Ze schreef ook wel eens iets in mijn schetsboek.
Met potlood. HB. Voor haar verjaardag heb ik Ana een doosje met twaalf potloden gegeven.
Als ik stond te douchen, of te koken, als ik het niet in de gaten had, maakte ze schetsen in m’n blok.
Of ze schreef een gedicht.

Prachtige gedichten. Die las ik dan later pas.’

‘Ken je ze uit je hoofd?’
‘Ja natuurlijk.’
‘Kun je een gedicht voordragen?’
 
‘Nee, dat kan niet. Het zijn lees-gedichten.’
‘Lees-gedichten?’
‘Ja, lees-gedichten.’
 
‘Heb je een pen voor me?’
Ze haalde haar vulpen uit een la.
‘Ana had drie poezen wist je dat?’
‘Ja.’
‘Ze zijn alledrie verdwenen.’.
‘Ik weet het.’
‘Heb jezelf poezen?’
‘Nee, ik ben allergisch voor katten.’
‘Ik ook. Toch sliep ik met Risotto op m’n buik.’
Risotto? Dat was een van haar katten?’
‘Ja. Ardbeg, Risotto en Plumeau.’
 
‘Ardbeg is Ana’s favoriete whiskymerk. Hij heeft de kleur van zonnend graan.
Plumeau heeft een staart als een witte suikerspin.
Risotto is de deugniet. Hoe vaak hij onze chat niet heeft verstoord.
Qwxftgvjyokmlp
Dan liep ‘ie van links naar rechts over het keyboard.
Soms ging hij op Ana’s toetsenbord liggen snorren…Aandacht.’
 
‘Ik schonk mezelf dan nog maar een glaasje wijn in, en wachtte tot Ana de chat hervatte.
Steevast met: "Ben ik weer :-)"
Risotto was haar lieveling, en ook de mijne. Ik had nooit gedacht ooit iets met katten te zullen hebben… Maar ja, het waren Ana’s katten.
Ik sliep in de woonkamer toen. Omdat ik snurkte.’
‘Toen? Niet meer?’
‘Nee, niet meer. Er is veel veranderd.’
 
‘Ana dekte me toe, ze zat naast me op het matras… De houtkachel gloeide na…
We waren rozig van de wijn, en van de hitte van de haard.
“Tot morgen.”
“Tot morgen.”
‘Als Ana in bed lag begonnen haar katten te donderjagen…
kattenluik in, kattenluik uit…
Ik overdacht de dag. Een dag met Ana.
Ik voelde hoe Risotto’s pootjes mijn lijf aftastten, totdat hij zich snorrend op mijn borst nestelde.
Een rustgevend gevoel, en een rustgevend geluid. Als een blok viel ik in slaap.
Een duet voor snorren en snurken.…’
 
Ik roerde even in m’n kopje terwijl er eigenlijk niets te roeren viel.
Zwart is zwart. Waarom zat er een lepeltje bij?
Zou ze werkelijk denken dat ik een gedicht dat Ana me had toevertrouwd zou laten lezen?
Zoiets doe je niet.
Het is het dubbelgevouwen briefje dat onder de schoolbanken door, van achteruit de klas naar voren wordt gesmokkeld. Het is voor jou bedoeld. Je leest het. Je leest het als de leraar met z’n rug naar de klas staat.
Je stopt het in je agenda, om het nog vaak te herlezen. Nooit zal je vertellen wat er in stond.
Zo’n briefje is geheim.
Ik begon te schrijven, het was lang geleden dat ik een pen in m’n hand had gehad.
 
 
 
Ardbeg, Risotto en Plumeau
 
Wil je voor m’n poezen zorgen
als ik ooit opeens vertrek? 
 
Ik ga niet nu, en ook niet morgen, 
maar ‘k moet teruggaan naar de plek 
 
waar ‘k mezelf ooit ben verloren. 
Ik weet niet waar, ik weet niet hoe.
 
Mocht je niets meer van me horen,
dan was ik té ontzettend moe.
 
Ardbeg, Risotto en Plumeau
 
Mogen ze bij jou gaan wonen,
als er hier geen thuis meer is?
 
Als ze me zoeken en niet vinden,
zeg dan maar dat ik ze mis.

 
 
Ze las wat ik had geschreven.
En ze herlas het.
‘Heeft Anna dit geschreven?’
‘Ja.’

‘Zullen we het hier volgende keer over hebben? Daarna ben ik er twee weken niet. Vakantie.’ 
‘Oke. Waar ga je heen?’
‘Frankrijk.’
‘Lekker.’
‘Ja. Als je wilt, kun je tijdens m’n afwezigheid met m’n collega spreken.’
‘Nee dank je, ik wacht wel tot je weer terug bent. Ik neem ook gewoon even twee weken vrij.’
‘Goed’, zei ze. Ze glimlachte. ‘Ik moet helaas vandaag eerder weg.’
 
Ze stond op, en opende de deur.
‘Wist je dat Ana in een club werkte? Voordat ik haar leerde kennen.’
‘Een club?’
‘Ja, een club. Ben je met je nieuwe man in het verleden nooit eens naar een club geweest?’
Ze sloot de deur, maar bleef staan waar ze stond.
 
‘Ik weet niet of ik je goed begrijp. Beweer je dat Anna in een sexclub werkte?’
‘Ja.’
‘Maar ze had een relatie.’
‘Ja.’
‘En wist haar ex ervan?’
‘Nee.’
‘En werkte ze daar ook in de periode dat jullie samen waren?’
‘Misschien. Ze loog over alles wat los en vast zat.’
 
‘Dus je zegt dat ze sex had met andere mannen. Voor geld?’
‘Nee. Ze had geen sex. Ze spéélde met mannen.’
 
Ik stond op en liep naar de deur.
‘Zullen we het er volgende keer over hebben?’

This entry was posted in VKblog and tagged , . Bookmark the permalink.

15 Responses to La femme fantôme – deel 1.6 Poezie

  1. Barbara Jansma says:

    dat ‘k….Lijkt ingestudeerd.
    Man, wat spannend!

  2. Kiezels says:

    Het is geen subtiel gedicht dat haast dwingend aandacht vraagt, kwam het hier ook eerder tegen.
    Langzaam verschuift er iets, maakt open
    Het valt op dat zij consequent Anna blijft zeggen maar helemaal in het begin tijdens het roeren van haar koffie niet en dat lijkt een ‘verspreking’ van de schrijver dezes.

  3. kuifje simon says:

    Mooi mij boeiend schrijfstuk V-v !!

  4. Vogel-vrij says:

    @Barbara
    Om te snijden?
    Dank je.
    @Kiezels
    Het was een noodkreet.
    Dank je voor je oplettendheid. Was inderdaad een ‘verspreking’.
    Aangepast.

  5. Vogel-vrij says:

    @kuifje
    Dank je!

  6. ZichvanVerre says:

    Ik vind het gedicht het mooist, meest puur in zijn mooie eenvoud en gelukkig niet subtiel.

  7. Op zoek naar morgen says:

    Ik werd weer helemaal meegesleept, de zoete spanning die door het verhaal loopt, knap gedaan.

  8. Vogel-vrij says:

    @ZichvanVerre
    Een subtiele schreeuw om hulp wordt zelden gehoord.
    @Op zoek naar morgen
    Dank je… wel volhouden hè? Ook al komen de delen nogal onregelmatig…

  9. Beeldsprekers says:

    Je voert de spanning op!

  10. Vogel-vrij says:

    @Beeldsprekers
    Ja. Dat doe ik.
    Alhoewel… ik vertel alleen maar.
    Eigenlijk heeft het verhaal zichzelf geschreven.

  11. galadriel says:

    Jouw Ana, was een vrije vogel die tegen de klippen opvloog…

  12. Appelvrouw says:

    Je snurkte natuurlijk om je allergisch was voor die katten.

  13. Vogel-vrij says:

    @galadrielMijn Anna?Mijn, daar zal je me nooit op betrappen.
    Ik zie haar meer als een kat met tien levens.
    Eentje heeft ze er cadeau gekregen.
    @Appelvrouw
    Nee, omdat ik te dik was…

  14. Beeldsprekers says:

    @Vogel-vrij, het verhaal heeft ervoor gekozen door jou opgeschreven te worden…

  15. hippocampi says:

    las het net en ben de eerste delen gaan teruglezen (ik ben niet "rücksichtlos") ondanks, drie kleine meisjes in verschillende gemoedstoestanden in huis
    je bent een schrijver, dat is duidelijk
    en grappig hoe dat werkt in de geest (moest eerst denken aan ‘Silence of the Lambs’) en las vervolgens de passage over de Hollandse Hannibal), dat betekent, dat de sfeer consistent is en dat is knap
    groet,
    hippo

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s