La femme fantôme – deel 1.5 Schoenen

Deel 1.5 Schoenen
 
‘Je hebt op een gegeven moment een straatverbod gekregen.’
‘Ja.’
‘Vond je dat terecht?’
‘Ja.’
‘Ja?’
‘Ja.’
 
‘Ik had verwacht dat dit een lange sessie zou worden.’
‘Dat kan nog.’
‘Waar zou je het over willen hebben?’
‘Schoenen.’
‘Over schoenen?’
‘Ik vertel je een verhaal, en dan vertel je mij na afloop of het echt gebeurd is. Of niet.’
‘Dat is niet helemaal de bedoeling.’
‘Niet?’
‘Nee, maar goed, vertel maar.’
 
‘We kwamen in Antwerpen langs een winkeltje met tweedehands schoenen.
Vintage Footage heette het.’
‘Wanneer waren jullie daar?’
‘Met Pasen. Het was zomers warm. Zo frustrerend als de aanloop naar Goede Vrijdag was,
zo mooi waren de dagen in Antwerpen.’
 
‘Ana moest natuurlijk naar binnen. Het was een leuke winkel en een leuke verkoopster.
Maar niet voor mij.
Om de hoek was een espressobar, met een terras. Krantje erbij. Ik wilde wat gaan schrijven in het schetsboek dat Ana me had gegeven toen we uit Groningen weg reden.
Een maagdelijk schrift. De eerste pennestreek kon wel wachten.
En de krant? Ach, de krant. De zon scheen, de koffie smaakte goed.
Na drie espresso’s en een wafel stond ik op en liep ik terug naar de winkel.’
 
‘Ze vinden dat ik op een filmster lijk uit een spannende film.’
Ana straalde.’
‘Op de canapé voor de etalage zat een meisje. Net als Ana omgeven door een stapel geopende schoenendozen. Haar vriend zat er naast. Op een krukje.
“Maggie Gyllenhaal”, zei hij.
Ik kneep Ana zachtjes in haar nek.
“Dames en heren”, zei ik, “dit ís Maggie Gyllenhaal.”
Ana straalde. Ze keek naar de verkoopster.’
 
‘Ik had nog nooit van Maggie Gyllenhaal gehoord.
Toen ik haar later googlede bleek er een vebluffende gelijkenis te zijn.’
‘Ja?’
‘Ja. Het zijn allebei mooie vrouwen.
De verkoopster keek naar Ana. Ze straalde.
Tijd voor meer koffie. Je moet weten wanneer je teveel bent.’
 
‘Nog drie kwartier was er nodig om een keuze te maken.
Nooit weer heb ik Ana zo blij gezien, haar oude schoenen in een tasje van Footage.
We slenterderden verder, door de Hortus, in de richting van de Schelde.
Ik zei niets, wachtte af.
“Wat een mooie vrouw was dat”, zei Ana uiteindelijk.
Ik keek haar aan. Ze bloosde.
“Daar wordt ik gewoon blij van’, zei ze.
“Ik ook”, zei ik.
“Het is gewoon fijn dat er zulke mensen zijn”, zei Ana. “Wist je dat ze fotografeert en exposeert.”
“Nee”, zei ik, “dat wist ik niet. Ben je verliefd?”, vroeg ik.
“Verliefd? Waarom moet jij er gelijk weer etiket op plakken?”, zei Ana. “Het was gewoon een ontmoeting.”
“Geen etiket”, zei ik. “Gewoon een vraag. Verliefd?”
“Een beetje.”
 
‘Ik keek naar Ana’s tasje, met haar oude schoenen.
“Zal ik haar bellen en vragen of ze vanavond na haar werk naar ons appartementje komt?”
“Nee, dat durft ze toch niet.”
 
‘We hadden een kamer aan de Marnixplaats. Een statig uitgeleefd pand, met een oude tuin vol kersenbloesem en ontbijt in de serre.
In werkelijkheid was de slaapkamer net zo over-de-top romantisch als op de foto’s op internet.
Een schouw met de buste van Maria op een geklost kleedje omgeven door een schare kandelaars.
Het kaarslicht weerspiegeld in een weelderige, verweerde spiegel.
De staande lamp, die zo van een rommelmarkt leek te zijn weggelopen.
De gehaakte beddesprei en de mint-groene spijlen aan het voeteneinde van de twijfelaar.’
 
‘Op Witte Donderdag vluchtte Ana weg naar het Hogeland. Weg. Op haar fiets.
Onbereikbaar. Haar mobiele telefoon had ze uitgezet.
Op m’n voice-mail stond dat ze het niet durfde. Dat ze het niet kon.
Ze had nog een keer op internet gekeken, en ze kon het niet, zei ze.
Samen slapen in zo’n klein bed.’
 
‘Ik propte het matras van m’n lit jumeau dubbelgevouwen onder de voorklep van m’n kever en wachtte af.
We gingen toch.
Ana was de helft van haar spullen vergeten. Haar shampoo en de lingerie die ze speciaal voor Antwerpen had gekocht. Het zou toch een mislukking worden.
De conciërge keek wel een beetje raar toen ik mijn eigen matras de smalle steile trap opzeulde.
Welk verliefd stelletje wil er nou niet in een twijfelaar slapen?’
 
 
‘Toen we weer thuis waren heb ik de schoenenzaak gebeld.’
‘Waarom?’
‘Ana was een paar weken later jarig.’
‘Ja?’
‘Ja.’
‘Waarom belde je?’
‘Ik heb Maria gevraagd of ze m’n cadeautje voor Ana’s verjaardag wilde zijn. Maria heette ze’
‘Je hebt haar gebeld? Echt?’
‘Dat was nou juist de vraag.’
‘Hoe reageerde ze? Wist ze wie je was?
‘Ja, ik vroeg haar of ze zich Maggie Gyllenhaal kon herinneren.’
‘En?’
‘Ja, die herinnerde ze zich heel goed. We waren een tof koppel, zei ze.
‘Hoe reageerde ze?’
‘Ze giechelde. Het was het meest wonderlijke aanzoek dat ze ooit had gehad, zei ze.’
‘Dat kan ik me voorstellen.’
‘Ze zou er over nadenken, zei ze.’
 
‘Hoe reageerde Anna?’
‘Ze geloofde me niet. Daarna werd ze boos.
Ze zei dat ik moois en puurs had bezoedeld.’
‘En was dat zo?’
‘Als Ana haar had gebeld, was ze gekomen.
‘Heeft Anna haar gebeld?’
‘Niet dat ik weet. Ik was niet op haar verjaardag.
Als ze Maria had gebeld, was ze komen logeren. We zullen het nooit weten. Althans, ik niet.’
‘Maar heb je iets puurs bezoedeld?’
‘Misschien. Misschien niet.’
 
‘Ik was er niet bijgebleven.
Je moet weten wanneer je teveel bent.’
 
 
 

This entry was posted in VKblog and tagged , . Bookmark the permalink.

20 Responses to La femme fantôme – deel 1.5 Schoenen

  1. ghijsa says:

    Nu ik Ana wat beter leer kennen, qua feitjes dan, is het mij onbegrijpelijk dat ze in het openbaar vergeleken zou willen worden met een gylenhaaltje. Ik had Ana meer in mijn hoofd als een vrouw met vele sluiers.
    Je beschrijft haar prachtig.
    Wat mij opvalt is dat de gevoelens van Ana op een hoger plan liggen dan de gevoelens van de man die haar meeneemt naar Antwerpen.

  2. op zoek naar morgen says:

    Ik vind het triest dat Ana die goede bedoelingen telkens niet weet te waarderen.

  3. lebonton says:

    een mooi verhaal, de leukste wending vind ik:
    “Nee”, zei ik, “dat wist ik niet. Ben je verliefd?”, vroeg ik.
    “Verliefd? Waarom moet jij er gelijk weer etiket op plakken?”, zei Ana. “Het was gewoon een ontmoeting.”
    “Geen etiket”, zei ik. “Gewoon een vraag. Verliefd?”
    “Een beetje.”
    maar: is het nu ana of anna?

  4. BarbaraJansma says:

    Misschien, misschien niet. De kruks. Voor allebei, schat ik.

  5. Beeldsprekers says:

    Antwerpen is ook een stad om verliefd te worden…

  6. maria-dolores says:

    jee, het verhaal begon zo gewoon…

  7. Vogel-vrij says:

    @ghijsa
    Verwar een gijlehaal niet met een gyllenhaal. Gyllenhaal met drie mhaal een el.
    Ik zal Ana nooit ontsluieren.
    Niet in dit verhaal. Niet in dit leven.
    Niet voor jou, en niet voor mij.
    Niet in de werkelijkheid, en niet in mijn stoutste dromen.
    @op zoek naar morgen
    Dat zal Ana een zorg zijn.
    En mij ook.
    Goede bedoelingen zijn het klontje Blue Band in de aangebrande Quick-‘n-tasty maaltijd terwijl je aan de telefoon met je ex stond te bekvechten over het bestek dat je van je moeder kreeg.

  8. Vogel-vrij says:

    @lebonton
    Ana, Anna. What’s in a name?
    Lees het hele verhaal… en je weet het.
    @Barbara
    Jij mag nooit meer raden.

  9. Vogel-vrij says:

    @Beelsprekers
    En nog leuker om er reeds verliefd naar toe te rijden:-)
    [Een hele rit vanuit Groningen…]
    @mariaGewoon is my middle name.

  10. Sanne Burger says:

    Spannend. De reden van het straatverbod en de reden van jouw goedkeuring daarvan blijven uit in deze episode. Later? Het uitnodigen van de verkoopster is inderdaad een bizarre actie. Het meenemen van het matras niet. Dat is lief.

  11. Vogel-vrij says:

    @Sanne
    It’s a thin line between bizar and lief

  12. paco painter says:

    Een boze Anna.

  13. Appelvrouw says:

    Je moet inderdaad weten wanneer je teveel bent.
    En dat lijkt me bij Ana niet zo moeilijk.

  14. kiezels says:

    Goed! Je schrijft heel filmisch.
    Ik begrijp Ana wel
    Soms is het mooier om erover te fantaseren, hing het nog te zinderen in de lucht.
    Nu kwam het overweldigend dichtbij en kon het ineens anders zijn, zelfs vooraf al in gedachten.

  15. Vogel-vrij says:

    @paco
    Boos. boos.
    Ana kon heel boos zijn. Ook heel niet-boos overigens.
    Het is een verschrikkelijk cliché… maar in dit geval
    was ze niet boos, ze was teleurgesteld.
    Appelvrouw
    Niet?
    Ik geef het je te doen….
    Jij bent niet makkelijk, maar duidelijk.
    Ana is niet niet makkelijk en niet niet duidelijk.

  16. Vogel-vrij says:

    @Kiezels
    Ik begrijp Ana ook wel.
    Soms zou ik willen dat ik mezelf beter begreep.
    Maar soms ook niet.==Ik wist niet welke kant m’n verhaal op zou gaan. Dat maakte ook eigenlijk niet uit..
    Het ging er niet om wat ík geloofde. Het zou er van nu af aan alleen nog maar om gaan wat zij zou kunnen geloven.==

  17. Trektocht says:

    verder verder verder……..

  18. Vogel-vrij says:

    @Trektocht
    Ja ja ja…..
    Het gaat niet vanzelf.
    Het gaat ergens over. Het gaat over iemand.
    Het gaat niet vanzelf.

  19. Appelvrouw says:

    Het gaat over jou, en het is een mooi verhaal waarvan ik hoop dat het tot 31 februari door blijft lopen!

  20. Vogel-vrij says:

    In februari nog hier, daarna gaat het verhaal elders verder.
    [Het bestaat uit drie delen.]

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s